 |
| İNSANA DÂİR |
|
|
| Pazartesi, 03 Mayıs 2010 | ||
İNSANA DÂİR
İnsan… Yaratılmışların en güzeli…
Bir de, ‘muteber insan’ dan söz edilir…
Muteber insan…
Ulvî gâyelerine, hedeflerine vâsıl (erişmek) olmak için gayretkârâne yaşamaya çalışır…
Gâyesiz insan ise, küçük hesaplar ile meşgul olur… Bilgiyi dahi, yanlışlarına örtü yapmak için kullanır…
Muteber insan; ahlâk, edep ve terbiye sahibi olduğundan, daha da bir güzeldir.
Gâyesiz insan, yukarıdaki kutsî değerlerin uzağında veya istismarcısı olduğundan; makam, mevki, bilgi ve ‘diplomalı öğretim’ onu yükseltmez; bilâkis alçaltır.
Hayatın her safhasını, imtihanla sürdürürüz…
Ömrün bütün badirelerini, insânî zaaflara hiç düşmeden geçirmek elbette çok zor… Belki bizim için imkânsız…
İrfan dünyamızın büyükleri, yanlış ve gayrî ahlâki davranışların, kasti olarak daimî yapılmasını çok tehlikeli görmüşlerdir…
Devrimizin büyük mürşidî kâmili ABDÜLBÂKÎ HAZRETLERİ (Gavs-ı Sâni) şöyle buyurur: “Bildiklerinizi, öğrendiklerinizi değil; inandığınızı söyleyin.”
Büyüklerimizden mülhem, âcizâne biz de diyelim ki;
Anana, babana, atalarına, hocalarına hürmetten asla vazgeçme…
Dinimizi ehl-i sünnet kaynaklarından (mürşid-î kâmil) öğrenip, yaşamamız lâzım… Yoksa buhranlardan kurtulamayız.
Târihini doğru öğren. Atalarına, hakanlarına, padişahlarına düşman olma… Sonra soysuz olursun…
Türkçe’yi sev ve doğru kullan… ‘Türkçe,’ dünyanın hem şiiri, hem yaldızlı rengi, hem de cihângiridir…
Meselâ:
Ey mâvi göklerin
Kızıl ve beyaz süsü…
Necip Fâzıl Kısakürek, Mehmet Âkif Ersoy, Ârif Nihat Asya, Cemil Meriç, Mehmet Niyazi Özdemir (AKYAZILI) ve niceleri gibi Türkçe’yi kullanırsak, bu lisanın lezzetini o zaman anlarız.
Öz lisanımızı kaybetmek istemiyorsak, yukarıda birkaçının isimlerini zikrettiğimiz münevverlerimizin eserlerini okuyalım…
Bu yazdıklarım, en evvelâ kendimedir.
Dünyayı nasıl görmek istiyorsak, öyle yaşamalıyız…
VEYSEL YİĞİT
2 MAYIS 2010 |
||
